Bufferzone Ontwikkeling rondom Hustai Nationaal Park

Achtergrond

De ontwikkeling van de bufferzone is nauw verbonden met de ontwikkeling van Hustai Nationaal Park (HNP). De bufferzone is officieel vastgesteld in november 2000 op basis van de Bufferzone Wet voor Speciaal Beschermde Gebieden van Mongolië, die in oktober 1997 door het parlement werd goedgekeurd. Het gebied is 462,000 ha groot en omvat de helft van het gebied van ieder van de drie dorpen (soum), die grond beschikbaar hebben gesteld voor de vrijlating van de Przewalski paarden en voor Hustai Nationaal Park. Kort daarop heeft ieder dorp een bufferzone commissie opgericht. Deze commissies hebben afgevaardigden in de Bufferzone Raad, die twee maal per jaar bij elkaar komt. In alle commissies en in de Raad zijn herders, vrouwengroeperingen, de lokale overheden en de staf van HNP vertegenwoordigd.

In dit bufferzone gebied leven 350 families, voornamelijk traditioneel levende herders. Sinds de val van het communisme neemt de armoede bij deze families toe net als de ongelijkheid van inkomens. Net als in andere streken van Mongolie is veeteelt de grootste economische activiteit in de bufferzone van HNP. Lokale herders houden voornamelijk schapen, geiten, koeien en paarden. Slechts weinig families hebben kamelen. Het vee is goed aangepast aan de harde weersomstandigheden maar heeft een zeer lage productiviteit.

De ineenstorting van de centraal geleide planeconomie in 1991 heeft veel negatieve gevolgen gehad op het pastorale systeem en zorgde voor grote onzekerheid bij de herdersbevolking. De herderscollectieven (negdels), die vanaf 1950 de veeteelt organiseerden werden opgeheven en het vee werd geprivatiseerd. De migratie routes van het vee werden niet langer centraal geregeld, de hoeveelheid vee niet meer gecontroleerd, wintervoorraden niet meer aangelegd, waterpompen voor het drenken van vee werden afgebroken en de veterinaire diensten stopten door gebrek aan geld. Met het uiteenvallen van de Soviet Unie viel het afzetgebied voor de vleesexport weg. Nieuwe markten voor de afzet van wol, leer, melk en andere producten van de veestapel zijn moeilijk te vinden. Werkeloosheid in de steden nam toe en vele mensen keerden terug naar het platteland om herder te worden.

In korte tijd nam het aantal herdersfamilies toe van 17% tot 35% van de populatie. De nationale veestapel groeide in enkele jaren van 25 miljoen tot 35 miljoen stuks vee. Mensen zijn niet langer gebonden aan vestiging in een bepaalde streek. De trek vanuit het westen van het land naar Ulaanbaatar nam toe. Arme herders uit deze streken strijken met hun vee neer in gebieden die net verlaten zijn door lokale herders.

De steppe kan zich op deze manier niet herstellen. Het resultaat van deze ”anarchie” is een groeiende bevolking die leeft op of onder de armoede grens en een ernstige degradatie van de steppe. De huidige crisis van het Mongoolse pastorale systeem en de sociaal-economische effecten daarvan hebben in de afgelopen tien jaar ook in de bufferzone van Hustai Nationaal Park hun sporen achtergelaten. Hustai Nationaal Park is ongewild een groen paradijs geworden in een overbegraasd steppegebied.